page suivante »
ÉTUDE SUR LE PATOIS LYONNAIS. 229
ejus; et adducite vitulum saginatum, pore disit a sos volets : Vito, addui ma
et occidite, et manducemus, et epule- bella roba et passô la lu ; betô gli in a
mur : quia hic fîlius meus mortuus erat, baga ou daï et de solors ous pis ; vos
et revixit ; perierat, et inventus est. Et adduri pussin lo viau grès; vos lo tuaris
cœperunt epulari. Erat autem filïus ejus et no lo migirons et farons la noça ;
senior in agro; et cum veniret, etappro- parqué mon efant que vaiquia êquie
pinquaret domui, audivit symphoniam mort et qu'ai est ressuscita ; qu'ai
et cliorum ; et voeavit unum de servis, êquie pardu et qu'ai est retrovô. Et i
et interrogavit quïd hœc essent. Isque se betiront in fêta. Pindant que tôt
dixit: Frater tuusvenit, et oeciditpater iquin se passôve, lo plus vieux dous
tuus vitulum saginatum ; quia salvum étants equiet ous champs et com'a s'in
illum recepit. îndignatus est autem, et véniel et qu'a s'approchôve de la mai-
nolebat introire. Pater ergo illius egres- son, intindant la musica et le ginls
sus, cœpit rogare illum. Àt ille respon- que chantôvont, a soanit iun dous vo-
dens, dixit patri suo : Ecce tôt annis lets par gli demandé ce qu'o v'êquie.
servio tibi , et nunquam mandatum 0 v'est, gli disit celiqui , que voutron
frère est venu, et voutron pore a tuô lo
tuum prœterivi, et nunquam dedisti
viau gros, par se rejoï de lo revaïr in
mihi hœdum, ut cum amicis meis epu-
sandô. A n'in fut choquô , si bien
larer ; sed postquam filius tuus hic, qui
qu'a ne voliet plus intrô. Adonc lo père
devoravit subslantiam suam cum mere-
êquiant sorti, se betit à l'in preï; mais
tricibus, venit, occidisti illi vitulum sa-
lu gli répondit : Vaiqua combien de tian
ginatum! At ipse dixit illi : Fili, tu
que je vo servo, et je ne sacho pô vo
semper mecum es, et ommia mea tua
avi jamais manqué in rin, et vo ne mei
sunt. Epulari autem et gaudere oporte-
pô tant solaminl bailli un churot par
bat, quia frater tuus hic mortuus erat,
me regalô avoï los amis ; et vore que
et revixit ; perierat, et inventus est.
voutron mami, qu'a migi tôt son bien
avoï de gorce, est de retor, vo tuô par
lu lo viau grô ! Alors lo pore gli disit :
M'n efant, fesse toujoravoï me, et tôt
ce que j'aï est tino ; mais ne falliet-o
pô faire ina fêta et se rejoï, de ce que
ton frôre que vaiquia êquie mort, et
qu'ai est revicolô ; qu'ai êquie pardu,
et qu'ai est retrovô?