page suivante »
228 ÉTUDE SUR LE PATOIS LYONNAIS.
EVANGELIUM SECUNDUM LUCAM LA PARABOLA
C. XV, V. II
DEL'EFANT PR0D1G0.
lATIN. PATOIS.
Homo quidam habuit duos filios, et 0 y eie ina vaï in homo qu'eiet dous
dixit adolescentior ex Mis patri : efants ; et vaïqua que lo plus joïno de-
Pater, da mihi portionem substantia; z-ellos gli disit -, Père, bailli me la port
quœ mihi contingit. Et dividit illis dou bien que me revient; et lo père
substantiam. Et non multô post dies, gliou partagit lo bien. A quouque jors
congregatis omnibus , adolescentior fi- d'iquin, ayant amassa tôt ce qu'ai eie,
lius peregrè profectus est in regionem vaiqua mon cadet que mode faire son
longinquam, et ibi dissipavit substan- tor vai ina contre loïntana, onteaniigit
tiam suam, vivendo luxuriosè. Et post- son oura, in menant joyousi via. Et
quam omnia consumasset , facta est après qu'a-z-ou eut tôt migi, oscdeclia-
famés valida in regione illà , et ipse cœ- rit din çu pays ma si gran famina, qu'ai
pit egere. Et abiit et adhœsit uni ci- eut grou a indurô. Adonc a s'en allit et
vium regionis illius ; et misit ilium in a se loït à in habitant, que l'inveït à sa
villam suam ut pasceret porcos. Et cu- grangi pargardô los cayons.Al arrit, pro
piebat implere ventrem suum de siliquis lo pour'omo, fa se farete délie dôrse que
quas porci manducabant, at nemo illi los eayons migeovont; mais parsonnane
dabat. In se autem reversus , dixit : volliet gli in bailli. Adonc étant rintrô
Quanti mercenarii in domo palris mei in sè-mèmo, a se disit : Quant y a-t-o
chi mon pore de inanoure qu'ant de
abundant panibus, ego autem hic famé
pan tôt gliou saoul, tandi que me je su
pcreo! Surgam, et ibo ad patrem meum
iqui a crevô de fan ! Allons, je voï allô
et dicam : Pater, peccavi in cœlum et
trovô mon père et je gli dirai: Père, je
coram te ; jam non sum dignus vocari
su coupèblo invers lo cier et invers
filius tuus ; fac me sicut unus de merce-
vo ; vore je ne su plus digno d'être
nariis tuis. Et surgens, venit ad patrem
nommôvoutronefant; faidedeme coma
suum.Et cùm adhuc longè esset, vidit
si j'êquïns un de voutros messajos.
illum pater ipsius, et misericordiâ mo-
Et modant su iquin, a s'in venit, vai
tus est, et accurens cecidit super col-
son pore. Et cotn'a n'êquie incore loin,
lum ejus, et osculatus est eum. Dixit-
son pore, que lo veït, n'eut pidi, et gli
que ei filius : Pater, peccavi in cœlum
allant ou davarit, à se jitit à son cor et
et coram te ; jam non sum dignus vo-
a I'imbrassit. Adonc son garçon gli di-
cari filius tuus. Dixit autem pater ad
sit : Père, j'ai" faute contra lo cier et
servos suos : Cité, proferle stolam pri-
contra vo, je ne su pô digno a cet'ora
mam et induite illum, et date annulum
d'être nommo voutron efant. Mais lo
in manum ejus et calceamenta in pedes